هم در نار باشند ، وحال آنكه ايشان داخل نار نخواهند شد ، پس حديث موضوع باشد . واز اين كلام صريح ثابت شد كه نزد ابن تيمية مقاتلين جناب أمير ( عليه السلام ) معادات آن جناب مىكردند ، ومقاتله مستلزم معادات است ، واز آن بطلانِ انكارِ بداهت كه أهل سنت مىكردند هم واضح شد كه مىگفتند كه : مقاتلين جناب أمير ( عليه السلام ) با آن جناب معادات نداشتند ( 1 ) . ونيز ظاهر [ شد ] كه جمعى از صحابه با جناب أمير ( عليه السلام ) عداوت داشتند ، وقتال آن جناب كردند . پس اگر عداوت جناب أمير ( عليه السلام ) - كه به أحاديث متفق عليها موجب سلب ايمان وكمال نفاق است ( 2 ) - نزد أهل سنت قادح عدالت وخوبى صحابه نباشد ، وايشان با وجود عداوت جناب أمير [ ( عليه السلام ) ] - كه در أحاديث رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله ) بر عداوت آن جناب وعيد شديد وتهديد عظيم وارد است ( 3 ) - مصاديق كمال مدح وثناى قرآني باشند ، ناچارى است ، وجوابش جز سكوت نيست .

--> 1 . مراجعه شود به تحفه اثناعشريه : 331 - 332 ، 394 . 2 . مراجعه شود به الغدير 3 / 118 ، 186 و 9 / 267 ، ملحقات إحقاق الحق : 3 ، 4 ، 6 ، 7 ، 10 ، 15 ، 17 ، 18 ، 21 ، 22 ، 30 ، 31 ، 32 ، 33 . 3 . مراجعه كنيد به مصادر تعليقه پيشين .